Inschrijven nieuwsbrief
Bloggen voor Regeltante?
Vind je het leuk om te schrijven?  Wil je jouw ervaring delen met de lezers van onze site? Stuur dan een door jouzelf geschreven artikel met foto en motivatie  op naar
redactie[at]regeltante.nl
 
En wie weet ben jij ons nieuwe columnist?

de columnisten
Wendy de Kort
Freelance tekstschrijfster

5 artikelen
 
Anne-Marie de Ruiter
Pedagoog/ redacteur

19 artikelen
 
Marja Pronk
Trainer/adviseur

2 artikelen
 
Corien Laban
Dierenarts voor gezelschapsdieren

1 artikel
 
Annette Hilbrands
Tekstschrijver

16 artikelen
 
Hester Macrander
Gastcolumnist

1 artikel
 
Diverse auteurs


294 artikelen
 
Suzanne Goeman
Financial Nanny

7 artikelen
 
Martine Borgdorff
Journaliste

3 artikelen
 
Manon Albers
Tekstschijver

7 artikelen
 

 
  Wilt u maandelijks de nieuwste artikelen per email ontvangen? klik dan hier


 Columns
Schuldig aan perfectionisme

Door: Fransien Brasser
Veel vrouwen en met name moeders kunnen ongenadig veeleisend zijn naar zichzelf. Wij stellen hoge eisen en verwachtingen ten aanzien van onze rol als mama, werknemer, partner, familielid of zelfs als burger. En voelen ons vaak schuldig omdat het ons niet lukt aan deze eisen en verwachtingen te voldoen.

Eén van mijn zwaktes is toch wel het huishouden. Schoonmaken, ik heb er een hekel aan. Maar het huis ‘moet’ altijd schoon en aan kant zijn. Regelmatig voel ik mij vreselijk schuldig als het weer een rommel is (en er komt visite langs, stress!). Of ik erger mij als ik bezig ben en het duurt zo vreselijk lang. Vaak omdat ik het té goed wil doen. En die hulp, tja, die deed het natuurlijk ook niet goed genoeg.

Als werknemer idem dito. Ik kan mijn werk maar moeilijk loslaten totdat het helemaal perfect en naar mijn tevredenheid is. Je begrijpt dat ik lange dagen op kantoor heb meegemaakt.

Maar het lastigste is toch wel in mijn rol als mama. Zodra mijn zoontje uit zijn humeur is betrek ik het op mijzelf. Wat doe ik niet goed dat hem zo verdrietig of boos maakt? Of als ik hem ophaal van de opvang en hoor dat hij zich niet erg sociaal heeft gedragen. Mink kan nogal ‘baldadig’ zijn tegen andere kinderen, zoals slaan en schoppen. Meteen vraag ik mij natuurlijk af, wat doe ík verkeerd in zijn opvoeding?

Veel van deze perfectionistische neigingen komen natuurlijk voort uit een vorm van onzekerheid. Over wie ik ben en wat ik kan. Gelukkig krijg ik steeds meer ervaring op werkgebied en leer ik veel in mijn nieuwe rol als mama.

Voor het restje perfectionisme dat nog overblijft probeer ik de ontnuchterende uitspraak van Moineddin Jablonski* in gedachte te houden; ‘Soms is je slechtste kant goed genoeg’. Kortom, als je op een bepaald moment niet meer kan geven is het ook goed (genoeg).

Dus laat los dat alles perfect en volmaakt dient te zijn. Accepteer jezelf en het onvolmaakte van het leven. Misschien ga je daardoor nog wel beter presteren op je werk. En kunnen kinderen weer zijn wie ze zijn. Of willen worden, kickboxer bijvoorbeeld.

 
*Moineddin Jablonski (1942 - 2001):
Leider van de Sufi Islamia Ruhaniat Society. Als opvolger van Samual Lewis (SAM). Hij verrijkte het soefisme met zijn soulwork (een soort 'inner voice dialogue') en het besef dat we onze schaduw moeten betrekken in onze reis naar het licht.
 

Klik hier om een reactie te sturen op deze column


Andere artikelen van Fransien Brasser
4-3-2011Mama stelt prioriteiten
20-1-2011Mama raakt in paniek
26-4-2010Mama krijgt een compliment...
8-3-2010Mama maakt een keuze
2-2-2010Mama maakt schoon
9-1-2010Mama is zwanger
24-11-2009Mama werkt (niet)
21-10-2009Mama is ziek


disclaimer  |   leveringsvoorwaarden  |   privacy beleid  |   contact  |   sitemap  |   adverteren