|
Zondagochtend. Met een stapel kranten en tijdschriften op de bank, koppie thee, even zoemen. De kinderen bouwen hutten in hun slaapkamer. Een van de tijdschriften is LOF, een blad over en voor werkende moeders. Op de een of andere manier begin ik altijd weer optimistisch aan zo'n vrouwentijdschrift.
Ik vind het een blad vol open deuren, zwakke plekken, lange tenen. Kauwgom voor de ogen. Een artikel over dat 'we' ons niet schuldig hoeven voelen als werkende moeders (nee, hè hè), hoe je je baas overtuigt dat een werkende moeder een meerwaarde heeft boven een werkende vader, opwaaiende lentejurkjes, een geestelijke verwendag voor vrouwen (help!), veel sluikreclame van bedrijven van vrouwen die in hetzelfde nummer geïnterviewd worden, een single mom die een date inhuurt (brrr).
Wat mij hieraan stoort is dat Jolanda Holwerda een blad maakt waarin alle stereotype ideeën over werkende moeders worden bevestigd. Als ik aankom bij het artikel over flutmoederen (leg die lat niet zo hoog) is mijn kookpunt bereikt. Ik voel dat ik me instant de werkende moeder die sexyer, hardwerkender, vaker mediterend, aan zichzelf denkend moet zijn. Dat gevoel heb ik nooit als ik gewoon lekker aan het werk ben of met andere (werkende) moeders discussieer over hun dilemma’s. Ik vind het jammer dat dit soort bladen, zoals veel vrouwenbladen, alleen maar de kunst verstaan van het type sterke vrouw en ploetermoeder.
Diezelfde dag hoor ik dat nota bene de oprichter van dit tijdschrift de Joke Smit prijs heeft gewonnen; de felbegeerde award vanuit de regering voor vrouwenemancipatie. Ik ben onthutst. Waren er nu werkelijk geen andere vrouwen die werken aan meer economische zelfstandigheid in allochtone of autochtone kring? Was het nu nodig dat het incrowdwereldje van bekende Nederlandse vrouwen ook nog gehonoreerd wordt met deze prijs. Een gemiste kans. Joke Smit zou volgens mij gruwen bij die gedachte.
Ik ga eens kijken of ik volgend jaar niet wat andere dames kan voordragen, die bijvoorbeeld de wijk induiken om jonge Somalische meiden voor te lichten over meer empowerment, om 'nee' te leren zeggen tegen meisjesbesnijdenis. Of een vrouw die in het bedrijfsleven haar ervaringen deelt met andere vrouwen, bedenk het maar. Holwerda’s intenties zijn vast oprecht en goedbedoeld, maar ze trapt mij te veel open deuren van het werkend moederschap in. Stoerder zou zijn een tijdschrift voor werkende mannen én vrouwen. Zoals mijn vent riep over mijn verontwaardiging: ‘Dat gezeik over werkende moeders die het moeilijk hebben, je moet het gewoon aan de keukentafel samen goed regelen.’
|
Wilt u maandelijks de nieuwste artikelen per email ontvangen? klik dan 
