Hester Macrander schrijft in haar column voor de Gelderlander van 4 juli jl. 'Nederland is een achterlijk land als het gaat om het bedrijven van gezonde gezinspolitiek die goed combineert met een economisch leven.' en 'Het gaat uiteindelijk allemaal om de maatschappelijke status die toegekend wordt aan de zorg voor een kind. Die is in ons land echt laag.' Lees haar volledige column hier!
Door: Hester Macrander, Gelderlander, 2008-07-04
Op de kinderopvang gaat bezuinigd worden, terwijl de prijzen per 1 januari ook nog omhoog gaan. Tegelijkertijd wordt er gewerkt aan pedagogisch beter geschoolde leidsters om de kwaliteit te verbeteren. Fijn, maar gaat het dan nog duurder worden? En wie betaalt dat? Vroeger deed mijn moeder dat allemaal gratis.
Nu vrouwen zo hard nodig zijn op de arbeidsmarkt wordt duidelijk: het grootbrengen van kinderen kost veel geld. En wie betaalt wat? Schoolboeken, kinderopvang, opvoedingsondersteuning...
Met te veel kinderen in dit land gaat het echt niet goed. Dan heb ik het over kindermishandeling. De overheid zou meer moeten doen, ook achter de voordeur. Niet in de vorm van irritante bemoeienis, maar in de vorm van hulp om het leven vorm te geven. Het gaat niet goed met de kinderen, omdat het niet goed gaat met de ouders. Die zitten in de knel tussen de eisen die de maatschappij aan hen stelt en de eisen die de zorg voor kinderen stelt.
Nederland is een achterlijk land als het gaat om het bedrijven van gezonde gezinspolitiek die goed combineert met een economisch leven. De afgelopen jaren is gehamerd op economische deelname van iedereen, maar dan zal je meer moeten doen om dat op een gezonde manier mogelijk te maken. Gezond is: het eerste jaar als moeder bij je kind mogen blijven (dat voorkomt burn-out), meer verlof voor de vader in de eerste jaren, opvang van goede kwaliteit, overblijfregelingen op scholen, aangepaste werktijden voor ouders, aangepaste carričrelijnen voor ouders. De hele maatschappij zou gericht kunnen zijn op een wereld waarin kinderen grootgebracht moeten worden čn waarin ouders op een plezierige wijze economisch productief kunnen zijn. Hand in hand.
In ons land zit gezinspolitiek in de knel. Daarom werken moeders hier beduidend minder. In landen waar betere verlofregelingen zijn en kwalitatief betere opvang wordt ook meer gewerkt. Het gaat uiteindelijk allemaal om de maatschappelijke status die toegekend wordt aan de zorg voor een kind. Die is in ons land echt laag. Dat komt waarschijnlijk omdat wij een historie hebben van moeders die het allemaal zwijgend opknapten, zoals de mijne. Ze zei vaak: ‘Ik kan niet gaan staken, dan loopt alles in het honderd.’ Ze had het graag een keer willen doen.
Opvoeden is geen privé-aangelegenheid, maar iets wat we met z’n allen moeten doen: ouders, leerkrachten, sportdocenten, leidsters van de opvang, politie-agenten, buren, werkgevers en collega’s. Ik, de overheid en de bedrijven samen. Dat moeten we helaas afdwingen. Binnenkort gaan we staken en ik neem m’n oude moeder mee. | 
Wilt u maandelijks de nieuwste artikelen per email ontvangen? klik dan 
