|
Deze column in iets andere vorm is eerder verschenen in Lof Magazine nr. 3
Is het de rede of de emotie die de overhand heeft in de scčne? Want als de keus moet worden gemaakt wie de beste kansen heeft om te overleven, kiest zij voor het jongetje. Over haar dochtertje het doodvonnis uitsprekend. Begrijpelijk? Op het moment dat deze vraag zich opdringt in je hersenen, wordt hij alweer overspoeld door een volgende emotie, de woede dat iemand die keuze ooit zou moeten maken. Onbegrijpelijk!
Wat waren dat voor beesten? Het is in Nederland goede traditie om steeds maar weer de oorlog overal bij te halen, wanneer je ‘dat nooit weer’ bepleit en dan maakt het werkelijk niet uit wat dat precies betekent. In ieder geval gaat het de pleitbezorger erom om de kampen zo zuiver mogelijk te scheiden, zoals dit nu ook al geruime tijd gebeurt in de Nederlandse media op het onderwerp werk en gezin. Mutsen, bitches, Madonna’s en alleenstaande moeders, er heeft nog nooit zo’n hokjes geest geleefd als de afgelopen twee jaar in de emancipatie discussie. En dan roept er altijd wel iemand ergens in de zaal -ik zit er tegenwoordig gewoon op te wachten…- ja, en de vaders dan???
Om te kunnen kiezen tussen twee zaken is het van belang dat je over beide evengoed geďnformeerd bent. Is dat onmogelijk dan overheerst de emotie, het onderbewuste. Je hebt je keuze dan allang gemaakt, weet instinctief dat het ( en nu komt het..) voor jou de beste keuze is!
In ons collectieve bewustzijn is niets te vinden over de barensweeën en uitputtingslag waar vrouwen doorheen gaan wanneer zij een kind krijgen. Laat staan dat mannen, om een evenwichtige keus te maken, wel toegang hebben tot kennis van het baren, verzorgen en opvoeden van kinderen? Wanneer conceptie een keus wordt, beslissen de meeste mannen dus ook helemaal niet mee over de vraag of er kinderen komen. Erg? Nee hoor, tenzij je de westerse populatie wilt decimeren... want laten we eerlijk zijn, ooit een man erop betrapt dat hij als verrassing voor zijn vrouw -die nog helemaal niet aan kinderen denkt- alvast de babykamer aan het inrichten is?
Gelukkig mogen vrouwen in Nederland zelf de keuze maken en in de praktijk blijkt dit natuurlijk knap lastig. En niet zozeer omdat zij de zorg van de kinderen niet op zich willen nemen en ook niet omdat de partner niet bereid is ook de handen uit de mouwen te steken, maar veel vaker omdat de aanpassing van een volwaardige baan gemaakt moet worden naar een minderwaardige baan.
Ik bedoel inderdaad uw parttime baan. Er wordt namelijk met ongelooflijk weinig respect gesproken over vrouwen en mannen die niet permanent beschikbaar zijn voor de baas of werkgever. De norm is de mythe. En de mythe is dat 60 uur per week werken leuk is. Dat grote bedrijven goede werkgevers zijn, dat reizen fun is, dat in de file staan voorkomen kan worden, dat het een eer is door een headhunter benaderd te worden en dat het verdomde benijdenswaardig is om een monthly review met de board te houden. Mijn dochter zou zeggen; duhh!
Linda Woudstra | 
Wilt u maandelijks de nieuwste artikelen per email ontvangen? klik dan 
